Capítulo 356
Como si mis piernas se movieran independientemente, me levanté de la silla.
—¿Cristian? —grité, preparándome para acercarme. Antes de que pudiera dar un paso, Luca me rodeó la muñeca con la mano y me besó los oídos.
—Yo no haría eso si fuera tú —susurró—. Siéntate mientras puedas.
No hubo necesidad de repetir esa frase una segunda vez ya que seguí sus instrucciones y me senté como me dijo.
Mis ojos buscaron una explicación mientras miraba a los tres, pero no me prestaron atención.
—¡Ah, Chrissie! —Berto chasqueó los dedos—. ¡Nuestra invitada de hoy!
Por una fracción de segundo, Cristian se giró para mirarme, pero no era una mirada de amor. Era una mirada de decepción y lástima. Sus ojos decían: «Si no fuera por ti, no estaríamos aquí».
¿Estaba enojado?
Claro que sí. Debía estar enojado, y con razón.
—Veo que trajiste a mi hijo, a mi hermano y a… ¿Vicente? —Berto entrecerró los ojos—. Creciste mucho —dijo—. Me enteré de lo que te hizo ese idiota de Fabián; es una lástima.
Vicente se rió

Naka-lock na chapters
I-download ang Webfic app upang ma-unlock ang mas naka-e-excite na content
I-on ang camera ng cellphone upang direktang mag-scan, o kopyahin ang link at buksan ito sa iyong mobile browser
I-click upang ma-copy ang link