บทที่ 1191

นอร์ตันตัวสั่นเมื่อได้สบสายตาอันเย็นชาของฮาร์วีย์ แต่เขากลับแสดงท่าทีโกรธและตะโกนออกไปนว่า “จัดการมันซะ!” ตามคำสั่งของนอร์ตัน พวกบอดี้การ์ดผมสีบลอนด์ดวงตาสีฟ้าสี่คนที่กำลังจับแมนดี้ไว้เดินพุ่งตรงไปที่ฮาร์วีย์ยืนอยู่ พวกเขาบิดคอ หักข้อนิ้วจนได้ยินเสียงกระดูก “ที่รัก หลับตาลงหน่อยสิ ผมจะจัดการกับเรื่องนี้เอง” ฮาร์วีย์บอกแมนดี้ให้หลับตาลงเพราะกลัวว่าเธอจะตกใจ “ฮ่า!” บอดี้การ์ดแสยะยิ้ม พร้อมปล่อยหมัดใส่ใบหน้าของฮาร์วีย์ทันที แต่ฮาร์วีย์ไม่แม้แต่ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว เขายกมือขวาขึ้น คว้าหมัดของคู่ต่อสู้แล้วเหวี่ยงลงกับพื้นจนพวกบอดี้การ์ดนอนดิ้นอยู่บนพื้น จากนั้นฮาร์วีย์ก็เหยียบลงบนใบหน้าของพวกมันและกระทืบบดขยี้จนจำหน้าไม่ได้ พวกบอดี้การ์ดที่เหลืออีกสามคนเกิดอาการกลัวจนฉายชัดบนใบหน้า แต่ก็วิ่งเข้าใส่ฮาร์วีย์พร้อม ๆ กัน ฮาร์วีย์เตะพวกมันทีละคน จนพวกบอดี้การ์ดที่ดูมีพละกำลังทั้งสามคนล้มลงกับพื้นในทันที “อะไรกัน?!” “ลูกเขยอย่างแกเก่งในเรื่องการต่อสู้งั้นเหรอ?” ทุกคนในตระกูลเยตส์ซึ่งเดิมทีมีรอยยิ้มบนใบหน้าต่างก็ตกใจจนหน้าซีด ฮาร์วีย์ทำได้อย่างไร? ไม่มีทางเป็นไปได้! แต่เมื่อนึกไปถึง