บทที่ 2101

ฮาร์วีย์ ยอร์กยิ้มเบา ๆ หลังจากที่เห็นแกรี่ ดันเคนโกรธอย่างบ้าคลั่ง “นายน้อยแกรี่ ฉันขอเตือนนายเพราะเห็นแก่มิตรภาพของเรานะ “บางครั้งนายจะแสร้งเป็นคนที่นายไม่ใช่ไม่ได้ “และบางครั้งมันก็จะมีคนที่นายไม่ควรทำให้ขุ่นเคือง “ยกตัวอย่างเช่น ฉันแข็งแกร่งกว่านาย ฉันมีเส้นสายมากกว่านาย แต่นายก็ยังอวดดีทั้ง ๆ ที่นายเข้ามาที่นี่ได้ก็เพราะฉัน “นายเคยคิดถึงผลลัพธ์เหล่านั้นบ้างไหม?” ฮาร์วีย์ยืนขึ้นและตบไหล่ของแกรี่ด้วยมือขวาเบา ๆ ราวกับว่าเขากำลังให้บทเรียนแก่ผู้ที่ต่ำต้อยกว่า การกระทำของฮาร์วีย์อาจจะดูไม่มีอะไร แต่เฮเซล มาโลนกลับโกรธเขาสุด ๆ เธออดไม่ได้ที่จะชี้ไปที่ฮาร์วีย์อย่างโกรธเกรี้ยว “นายคิดว่านายแข็งแกร่งกว่านายน้อยดันเคนอย่างนั้นเหรอ?!” เฮเซลตะโกนด้วยความโกรธ “นายมีเส้นสายมากกว่าเขาอย่างนั้นเหรอ?! “นายมันไร้ยางอายฮาร์วีย์! “กล้าดียังไงถึงได้พูดแบบนั้น?! “ฉันเห็นคนไร้ยางอายมามาก แต่นายเป็นคนแรกที่ไร้ยางอายได้ขนาดนี้! “ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! ถ้านายน้อยดันเคนหมดความอดทนขึ้นมา แม้แต่ฉันก็จะไม่สามารถช่วยนายได้!” นอกจากความโกรธและความผิดหวังแล้ว เฮเซลเพียงแต่รู้