บทที่ 2102

แม้ว่าเฮเซล มาโลนจะรู้สึกทนไม่ไหวเพียงเล็กน้อย แต่ความโกรธได้ครอบงำเธอหลังจากที่เห็นฮาร์วีย์ ยอร์กอวดดีแบบนั้น เธอเชิดคางใส่ฮาร์วีย์ “ฮาร์วีย์ ยอร์ก หากไม่มีพ่อของฉันและนายน้อยดันเคนคอยสนับสนุนคุณและดูแลคุณให้พ้นจากปัญหา คุณก็ไม่มีตัวตนในมอร์ดูหรอก! “คืนนี้ฉันจะทำให้คุณได้รู้ถึงขีดจำกัดของตัวเอง…” ฮาร์วีย์จิบชาของเขาอย่างใจเย็นในขณะที่มองแกรี่ ดันเคนด้วยหางตาภายใต้สายตาที่สนุกสนาน เหยียดหยาม และเย้ยหยันนับไม่ถ้วน “ถ้านายไม่ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ นายจะมีปัญหาใหญ่ในไม่ช้านะนายน้อยดันเคน” ผู้คนต่างตัวแข็งทื่อหลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น ทุกคนต่างอ้าปากค้าง จากนั้นพวกเขาก็จ้องไปที่ฮาร์วีย์อย่างงุนงง ท้ายที่สุดแล้ว คนส่วนใหญ่จะรู้จักแชมป์ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานอย่างแกรี่ ดันเคนอยู่แล้ว ‘เขารู้บ้างไหมว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับใคร?’ 'เขาเป็นมืออาชีพที่สามารถทุบก้อนอิฐได้ด้วยมือเปล่า! เขายังโด่งดังที่ดูรินอีกด้วย!' 'เขาสามารถฆ่าแกได้โดยไม่แม้แต่จะต้องพยายามด้วยซ้ำ!' 'เขาจะส่งแกไปนอนกลิ้งกับพื้นด้วยนิ้วเดียว!' 'แกเป็นใครถึงได้กล้าอวดเก่งต่อหน้าเขา!' หลายคนรู้ว่าแกรี่ค่อนข้างอ่อน